|
|
| Kad zločinci utihnu... |
Kad zločinci utihnu
U BEOGRADSKOM ZATVORU PRONAĐEN MRTAV DUŠAN VUČKOVIĆ REPIĆ, PRVI OSUĐENIK ZA RATNE ZLOČINE U BIH
Piše Mehmed Pargan
 U pritvorskoj ćeliji beogradskog Okružnog zatvora, samo deset dana prije otpočinjanja najvećega sudskoga spora, ikada vođenoga u Srbiji protiv optuženih za ratne zločine počinjene tokom rata od 1992- do 1995. godine u Bosni i Hercegovini, protekloga vikenda pronađen je mrtav Dušan Vučković Repić. Informaciju o njegovoj smrti potvrdilo je Okružno tužilaštvo, precizirajući da se radilo o infarktu, međutim, u Beogradu se posljednjih dana špekulira da je zbog mogućnosti iznošenja povjerljivih informacija pred sudom, Repić jednostavno uklonjen, po nalogu srbijanskih obavještajnih službi. Informacije, dobijene od izvora bliskoga Tužilaštvu za ratne zločine u Beogradu, govore da je prilikom obdukcije ustanovljeno kako je smrt nastupila usljed prekomjernog korištenja narkotičkih sredstava. Iako je javnosti poznato da je Dušan Vučković bio osoba na granici uračunljivosti, sklona rizičnim postupcima i alkoholiziranju (bio je liječeni alkoholičar), čak ni njegovi ratni drugovi nisu znali da je bio ovisnik o drogama. Ova informacija ostavlja mogućnost sumnje da se zaista radilo o ubistvu, kako je u prvi mah Vučkovićeva smrt bila i tretirana u medijima.
REPIĆ JE SJEKAO I UŠI
Međutim, postavlja se pitanje, zašto bi Dušan Vučković Repić mogao biti interesantan režimu i potencijaln0a opasnost za njega, s obzirom da će suđenje najavljeno za 28. novembar, biti praćeno od strane međunarodnih organizacija. Neodmjereno svjedočenje, koje bi se otrglo ispod kontrole režima, moglo bi biti iskorišteno kao prilog za tužbu BiH protiv Srbije i Crne Gore, s obzirom da je Dušan Vučković Repić, kao i većina njegovih suboraca u jedinici Žute ose, bila iz Beograda, ili ostatka Srbije, a u BiH došla je po nalogu srbijanskih vlasti. Dušan Vučković Repić, optužen je zajedno sa još šest osoba za ratni zločin počinjen u Zvorniku 1992. godine, odnosno ubistvo najmanje 19 civila i protjerivanje, odnosno prisilno preseljenje 1.822 civila iz Kozluka i Skočića u Mađarsku. Pored njega optuženi su i nekadašnji predsjednik Skupštine općine Zvornik Branko Grujić, te prvi predsjednik Kriznog štaba SDS-a i nekadašnji komandant Štaba Teritorijalne obrane u Zvorniku Branko Popović (poznat kao Marko Pavlović).
Dušana Vučkovića optužnica tereti za zvjerska ubistva koja je počinio u Domu kulture u naselju Čelopek, nedaleko od Zvornika. Zločini koje je činio Vučković, spadaju u najkrvavije u ratu u BiH. Preživjeli svjedoci iz Doma kulture, trinaest godina su u šoku i strahu i uporno izbjegavaju da svjedoče o monstruoznim zločinima Dušana Vučkovića Repića. Malo je poznato da je Vučković pred Okružnim sudom u Šapcu još 22. novembra 1994. terećen za tri teška krivična djela: ubistvo šesnaest i ranjavanje 20 Bošnjaka automatskom puškom 27. ili 28. juna 1992. u Domu kulture u Čelopeku, gdje je jednom civilu odsjekao uho, a 23. juna 1992. je u Malom Zvorniku (SRJ) silovao H. Ć. i od nje uzeo 1.000 maraka. Suđenje Dušku Vučkoviću Repiću je trajalo godinu dana. Osuđen je na kaznu zatvora od dve godine. Posle žalbe tužioca postupak je obnovljen, pa je Repić 1997. kažnjen na pet godina zatvora, postavši tada prva osoba osuđena za ratne zločine počinjene u proteklom ratu u BiH. Iako jednom presuđen za ratni zločin, Dušan Vučković Repić, najkrvoločniji mučitelj u podrinjskim logorima, ipak je po nalogu Tribunala u Hagu, trebao imati obnovljen postupak pred domaćim sudovima.
BOSANSKA TUŽILAŠTVA BEZ INFORMACIJA
U Vučkovićevoj grupi koja je ovih dana iščekvala početak suđenja nalazi se i njegov brat Vojin, poznat po nadimku Žućo, ratni komandant jedinice Žute ose. Pored njih su za zločine u Zvorniku, odnosno na lokalitetima poljoprivredno dobro Ekonomija i u mjestu Ciglana, optuženi Brano Grujić i Branko Popović, te pripadnici jedinice Žute ose: Dragan Slavković, Ivan Korać, Siniša Filipović i Dragutin Dragićević. Mada se radi o okorjelim zločincima i onima koji su osmislili zločine ili njima rukovodili, iz ove grupe je „uklonjen“ jedino Repić, jer se sa njim nikada nije moglo računati kao na pouzdanu osobu. U nekoliko navrata optuženi za ratne zločine iz BiH, izjavili su kako su imali u nekoliko navrata posjete visokih oficira bezbjednosti iz Beograda i sa Pala, koji su vršili pritiske na njih i prijetili kako ne smiju govoriti o zločinima bez obzira da li bili prisiljeni na to. Njima je prijećeno je da će im biti ubijena čitava porodica ukoliko otkriju ko su zločinci i gdje su masovne grobnice.
Stoga je ubijen Dušan Vučković, a ne njegov brat Vojin iako je bio mnogo atraktivnija meta. Tužilaštvo za ratne zločine u Beogradu raspolaže informacijama da je je 1992. godine Vojin Vučković Žućo direktno dobijao naredbe od rukovodstva općine Zvornik, ali i od vojnih i civilnih organa iz Beograda, tako da je njegov slučaj spojen sa slučajem Brane Grujića. Od javnosti u Republici Srpskoj do danas je skrivana informacija da su vlasti provele suđenje braći Vučković u Bijeljini tokom 1993. godine. Tada su oni optuženi i za kriminal i za ratne zločine, ali ustvari radilo se o neposlušnosti, što je bilo razlogom da je jedinica Žute ose (poznata i pod imenom Igor Marković) bude razoružana. Na tom suđenju Vojin Vučković je priznao kako je iz Beograda sa svojim bratom u Zvornik stigao 4. aprila 1992. godine po nalogu KOS-ovog potpukovnika Jovanovića. Na poziv Brane Grujića, tada prve osobe zvorničkog SDS-a i realno najutjecajnije osobe u ovome gradu, Vojin Vučković Žućo formira jedinicu Žute. Neoprostiv grijeh Vučkovići su počinili kada su pokušali prekinuti šverc golfova iz Vogošće u Srbiju, u organizaciji Radovana Karadžića, Velibora Ostojića i Momčila Mandića. Vučkovići su čak ministra Ostojića natjerali u Karakaju da pase travu, nakon čega je Karadžić naložio Dragomiru Andanu da sa specijalnom jedinicom iz Banja Luke dođe u Zvornik i razbije Žute ose. Tom prilikom kod njih je pronađen pljačkaški plijen od oko 600.000 maraka, dvadeset i sedam kilograma zlata i drugih roba. Nekoliko pripadnika Osa, imalo je frakture rebara i kostiju na ekstremitetima.
Iako su Žute ose bile paravojna zločinačka formacija, osnovana po nalogu Beograda, interesantno je da tužilaštva u BiH nemaju skoro nikakvih informacija o njima i zločinima koje su počinile. Čak i zločini u Domu kulture u Čelopeku kod Zvornika, za koje će se suditi u Beogradu, nisu dovoljno dokumentirani, tako da postoji strah da će pripadnici Žutih osa, zajedno sa Grujićem i Pavlovićem, zbog nedostatka dokaza biti oslobođeni.
|
|
|
Kolumna
